To nie tak, że pragnę umrzeć.
Po prostu boję się żyć.
Panie Sawada, słyszy mnie pan?
Panie Sawada, słyszy pan?
Sawada. Panie Sawada.
Panie Sawada.
Sawada.
Pomocy.
Obudził się pan.
Za chwilę dojedziemy do szpitala.
Nie chcę umierać.
[Uniwersytecki Szpital Kanto]
Doktorze.
Prawdopodobnie spadł z wózka...
ale na szczęście jego głowa i kręgosłup nie ucierpiały.
Jego oddech osłabł ze względu na łagodny wstrząs mózgu.
Ale już jest w porządku. Więc nie musi się pani niczym martwić.
Bardzo dziękuję.
Panie Sawada.
Takuto.
Wiesz, gdzie jesteś? W szpitalu.
Dlaczego?
Pamiętasz co się działo, zanim tu trafiłeś?
Byłem w karetce...
Tak, a wcześniej?
Nie.
Nie martw się. Nic ci się nie stało.
Cieszę się... że jesteś cały.
Był bardzo niepewny.
Mówił, że boi się zarówno bycia na wentylatorze, jak i życia bez niego.
Nawet życia z nim?
Ponieważ boi się, że nie będzie mógł przekazać swoich uczuć...
kiedy nie będzie mógł się poruszyć i mówić.
Teraz ważnym jest, aby czuł się szczęśliwy pośród swoich bliskich.
Musimy mieć pewność, że czuje się tak każdego dnia.
Tak.
Myślisz, że możesz zjeść?
Kiedy będziesz głodny...
Zjem.
Dobrze.
Mogę na chwilę wpaść?
Właśnie został wypisany ze szpitala.
Wszystko w porządku?
Proszę, spójrz na to.
Ten mechaniczny szkielet odczytuje informacje z mózgu tego, kto go nosi i porusza się zgodnie z jego wolą.
Czy to nie genialne?
Jeśli badania i rozwój będą dalej promowane...
ty i wielu innych ludzi znowu będzie mogło chodzić!
Chcę zostać kimś, kto będzie tworzył takie wynalazki.
Zdecydowałam, że po liceum pójdę na inżynierię.
I rada uczniów w mojej szkole organizuje specjalne spotkanie.
Myślisz, że mógłbyś przyjść i wygłosić mowę?
Huh? O czym?
O czym chcesz.
Twoje starania zachęcają mnie.
I myślę, że nie tylko mnie.
Masz zamiar odejść z firmy?
Jeszcze nie. Ale mam nadzieję, że niegługo to nastąpi.
Dlaczego?
Chciałbym otworzyć własną kawiarnię.
Kawiarnię, która pokazuje moje zainteresowania...
ale nie będę ich przelewał na klientów na siłę.
Kawiarnię, która serwuje to, czego pragnie klient.
Jak bezkofeinowa kawa, albo...
letnia kawa ze słomką.
Wolałbym robić to, niż narzekać na moją obecną pracę.
Ale jeszcze o tym nie myślałem.
Gotowe.
I jak?
Może być?
Jest... świetnie.
Teraz możesz znów uczyć się do egzaminów.
Mhm.
Ah, ścigajmy się, dobra?
Albo ja pierwszy otworzę kawiarnię, albo ty zdasz na medycynę.
Czemu czegoś nie napiszesz?
- Megu. - Już.
[Cel]
Możesz pisać.
Mhm.
[Chcę wyrażać to, co w danej chwili mogę.]
Megu.
Zrobię to, o co prosiła mnie Sumire.
Naprawdę?
Co takiego?
Wygłosi mowę przed uczniami szkoły Sumire i ich rodzinami.
Będzie wykładał?
- To nie tak - Tak, będzie wykładał.
Pójdziemy posłuchać.
Nie musicie.
- Na pewno przyjdziemy, nie? - Pewnie.
Subtitles by shinami
[The Hours Of My Life] [Ostatni odcinek]
Pa.
Hej...
Kiedy zabrało cię pogotowie...
Shige też cię szukał.
Ale kazał mi nic tobie nie mówić.
Hej, to nie tutaj!
- Przepraszam. - Już wcześniej ci o tym mówiłem.
- Tu jest napisane. - Przepraszam.
- Powinniśmy to szybko zamówić. - Też tak myślę.
Triceratops.
Co?
Wygięte połączenia kości Centrosaurusa są genialne, nie?
Ale duże falbaniaste kolce Styracosaurusa też są świetne!
Zgadzam się..
A czaszki? Którą wolisz? Centrosaurusa or Styracosaurusa?
Styracosaurusa.
Ja Centrosaurusa.
Ah, myślisz, że Avaceratops należy do Centrosaurusa czy...
Zaczynam się stresować.
Czym?
Wyobrażam sobie siebie przed tyloma ludźmi.
Zadecydowałeś, co chcesz powiedzieć?
Jeszcze nie.
Już jestem.
Wiecie co?
Znalazłem kumpla!
- Co? - Co?
Rozmawialiśmy o dinozaurach.
Czuję się lepiej i myślę, że teraz mogę nawet znaleźć znajomych w nowej szkole.
Przyniosłem ryż z fasolą.
Dlaczego akurat ryż?
Kiedy świętujesz, musisz zjeść ryż z fasolą.
Jedzmy.
Przyniósł jedną porcję.
[Zanim byłem chory] [Po zachorowaniu]
Co to za książka?
O żywieniu.
Lekarz mówił, że odpowiednia dieta jest ważna dla ludzi z ALS.
Od teraz, szpital chce wzmocnić współpracę z lokalnymi środowiskami...
aby wspomagać pacjentów z nieuleczalnymi chorobami oraz ich rodziny.
[Podstawy w prowadzeniu firmy] Co z nazwą kawiarni?
Jeszcze za wcześnie. Jest tyle rzeczy, których muszę się nauczyć, zanim zacznę.
Nie mogę zawalić.
A co z imieniem dla dziecka?
Jeszcze za wcześnie...
Co? Czyżby...
Jestem w ciąży.
Tak.
Tak!
Teraz musi mi się udać, choćby nie wiem co.
Tak! Hura!
Nie za blisko.
Użyjcie całego pola.
Jeszcze raz.
Przepraszam, że musiałeś się wtedy martwić.
Bardzo ci dziękuję.
Przepraszam.
Znajomy poprosił mnie o to.
Nieźle.
Um, to...
[Dzień kultury w Musashino]
Będę wygłaszał przemówienie.
Było by miło, gdybyś przyszedł.
Przyjdę.
Tylko się nie pomyl, dobra?
Tak.
Trenerze.
Znowu to robią?
Pa.
Tak.
Takuto.
Dbaj o swoje ciało.
Nie jest tylko twoje.
Dziękuję.
Co się dzieje?
Hej, przestańcie!
On każdego dnia jest w stanie się uśmiechać.
Ale nie wiem, co czuje, kiedy myśli o wentylatorze.
- Witamy. - Witamy.
[Dzień kultury] Następną przemowę wygłosi...
nasz gość, Pan Sawada Takuto.
Wykład zaczyna się o pierwszej.
- Proszę pozostać na miejscach. - Tak?
Mama!
Zaprosiłem ją.
Bardzo dziękuję.
Powodzenia.
Nawet ja byłam tak zdenerwowana, że nie mogłam spać.
Huh?
Serce biło mi tak mocno.
Powodujesz, że Takuto denerwuje się jeszcze bardziej.
Masz rację. Weź głęboki wdech.
Tak.
Czemu się denerwujesz, Mamoru?
Nic nie poradzę.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Nie ma za co.
Jeszcze 15 sekund.
Dochodzi pierwsza, więc teraz wysłuchamy naszego gościa, Pana Sawada Takuto.
Pan Sawada żyje z nieuleczalną chorobą.
Dziękujemy za liczne przybycie.
Nazywam się Sawada.
Miło mi państwa poznać.
Jestem pewien, że każdy z państwa kiedyś się zastanawiał...
'Jaki jest cel mojego życia?'
Zanim zachorowałem, traktowałem życie jak zabawę...
żyłem, bez żadnych większych marzeń.
Nie wiedziałem kim jestem.
Nawet nie potrafiłem dogadać się z rodziną.
Nie lubiłem samego siebie, zawsze odgrywałem jakąś rolę.
Pod koniec ostatniego roku studiów, mój kolega popełnił samobójstwo.
Nie znałem faktycznego powodu, ale wiem, że miał trudności ze znalezieniem pracy.
Byłem zszokowany, ale...
nie łączyłem jego śmierci bezpośrednio z moim życiem.
Ponieważ moje własne życie toczyło się dalej.
To było w pierwszym roku mojej pracy...
Wtedy dowiedziałem się o chorobie.
Choroba ta nazywa się ALS i powoduje zwiotczenie mięśni całego ciała.
Początkowo, czułem dziwne mrowienie w lewym ręku.
Miałem problemy z chwytaniem przedmiotów.
Niedługo potem, całkowicie straciłem w niej władzę.
Nie mogłem poruszać lewą ręką, a potem doszła lewa noga.
Obecnie mam władze jedynie w prawej dłoni...
ale nie mogę poruszać ramieniem.
Prawa noga także odmówiła posłuszeństwa, więc nie mogę chodzić, ani wstawać.
Pewnego dnia nie będę mógł także przełykać bądź nawet oddychać.
Jeśli tak się stanie, umrę.
Więc aby żyć, będę potrzebował maszyny, która będzie oddychała za mnie.
Ale używając jej, nie będę mógł mówić.
Jeśli przestanę mówić, będę w stanie wyrażać emocje...
jedynie pisząc na komputerze czujnikiem, tak długo, jak mogę poruszać choćby jednym mięśniem w ciele.
Kiedy nie będę w stanie już tego robić, mogę nie być w stanie się komunikować.
Nie wiem, czy będę w stanie czuć, że żyję.
Kiedy zadecyduję o podłączeniu do wentylatora, nie będę już mógł z niego zrezygnować.
Musiałem się przygotowywać na wiele rzeczy, odkąd jestem chory.
Musiałem się przełamać, aby poinformować osoby wokół mnie...
Zadecydować, czy pragnę żyć z tą chorobą...
Kiedy straciłem władzę w ręku...
Kiedy przestałem chodzić...
Gdy odszedłem z pracy...
Ta choroba wiele mi zabrała.
Byłem przerażony patrząc, co tracę.
Więc jedynym, co mogłem robić, to skupić się na robieniu tego, co w danej chwili potrafię.
W kółko znajdywałem nowy cel i traciłem go.
Obecnie moim celem jest dostanie się na medycynę.
Nie wiem ile lat zajmie przygotowywanie do egzaminów...
albo ile czasu będę w stanie studiować.
Ale moja przypadłość nie zabierze mi marzenia o zostaniu lekarzem.
W przyszłości, nawet jeśli wszystkie moje cele zostaną mi zabrane...
fakt, że żyłem, by spełniać swoje marzenia również nie zostanie mi odebrany.
Ale choroba nie przyniosła mi tylko cierpienia i bólu.
Nauczyłem się wiele o ludzkim cieple.
Potrafię się teraz dogadać z rodziną.
Teraz wierzę w miłość.
Lubię siebie trochę bardziej.
Choroba ukazała mi, jaki naprawdę jestem szczęśliwy.
Że mogę teraz przed państwem występować.
Móc chodzić...
Biegać...
Jeść...
Śmiać się...
Czuć dotyk...
Czuć wiatr...
Czuć ciepło słońca...
Żyć z chwili na chwilę...
Urodziłem się na tym świecie.
Teraz znowu muszę się przygotować. Zadecydować.
Czy chcę, czy nie chcę być na wentylatorze.
Boję się śmierci, ale także boję się żyć.
Nie jest łatwo wybrać, czy umrzeć, czy żyć tak, jak teraz.
Moi bliscy pragną, abym żył dalej.
Ale czy będę w stanie żyć dla nich?
Czy będę mógł żyć, nie mogąc się komunikować?
Tego nie wiem.
Ale jedno wiem na pewno...
że zawsze jestem otoczony przez miłość, nie ważne, w jakim jestem stanie.
Rodzina...
Przyjaciele...
Starszy kolega...
Mój lekarz i personel szpitala...
Opiekunki...
I...
Moja dziewczyna, która zawsze jest przy mnie.
Czy będę mógł żyć jedynie ciepłem i miłością?
Czy takie życie będzie można nazwać 'życiem'?
I nie tylko... do tego jeszcze...
Przysporzę więcej kłopotów bliskim.
Pójście do toalety, kąpiele, jedzenie, odsysanie flegmy...
Czy to w porządku żyć w ten sposób?
Myślałem o tym.
Może ludzie wokół znajdują cel, gdy żyję?
Może mogę uświadomić innym, czym naprawdę jest życie, po prostu żyjąc?
Jak mam być sobą, jeżeli mogę 'tylko' żyć?
Kiedy to się stanie...
Tym, co będzie mnie trzymało przy życiu, są wszystkie szczęśliwe godziny przeżyte do tej pory...
Godziny mojego życia.
Przygotowałem się.
Przygotowałem się do dalszego życia.
Będę dawał z siebie wszystko do czasu, kiedy to nastąpi.
Bardzo państwu dziękuję za danie mi takiej możliwości dziś.
Po tym spotkaniu...
jestem w stanie znaleźć swój kolejny cel.
Od dzisiaj, będę przekazywał wszystkim, jak ważny jest każdy moment naszego życia.
Bardzo państwu dziękuję.
Takuto, to było piękne.
Mamo, zawstydzasz mnie.
Takuto, jesteśmy z ciebie dumni.
[Zarobiłem 3,000 yenów za przemówienie] [Nadal należę do społeczeństwa.]
Zdecydowałem się na wentylator.
Tak.
Dziękuję za wsparcie.
Nawet z ALS będziesz żył długo.
Proszę, nie myśl o ALS jak o swoim wrogu.
Mam nadzieję, że uda ci się myśleć o tej chorobie, jak o części siebie i żyć z nią w zgodzie.
Tak.
Wymawia literę z klawisza, który naciśniesz.
'E'
Jeśli nagrasz swój głos, będzie wymawiało go na głos.
- I... - 'Me'... 'Gu'...
Możesz także nagrać frazy, które często używasz.
Proszę.
- 'A'... 'I'... - Doktorze, to jest...
Doktorze?
Przyszła wiosna.
Dziękuję.
[Przygotowanie do kulturalnego zwalniania pracowników] Na dzisiejszym spotkaniu...
pan Sawada będzie naszym doradcą.
Dziękujemy, że pan przyszedł.
To ja dziękuję.
Pyszne.
[Zjadłem smażonego kurczaka po raz ostatni.]
Zastanawiam się, czy wyrośnie.
Czy bedzie duża.
Ciekawe.
Megu.
Hmm?
Chciałbym jeszcze raz zobaczyć ocean.
Powinniśmy pójść.
Może zakopiemy butelkę?
Tą butelkę?
Tak.
Napiszmy nowe wiadomości.
Tak.
Napiszemy wiadomości do samych siebie za 3 lata?
Tym razem coś napiszę, Megu.
[Droga Megu]
Więc i ja napiszę do ciebie, Takuto.
Mhm.
Nigdy nie mów Megu, dobra?
Wiem.
- Gotowy? - Tak.
Raz, dwa...
Raz, dwa, trzy, cztery...
pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
- Perfekcyjnie. - No nie?
Gotowe.
- Włożę ją. - Dobra.
Gotowy?
Gotowy.
[Trzy lata później]
Kiedy podajesz posiłek pacjentom z dysfunkcją wzroku, musisz powiedzieć im, gdzie dokładnie stoi.
Przykładowo, 'Ryż stoi na godzinie trzeciej'.
Jestem.
Witaj w domu, Megu. [Witaj w domu, Megu.]
Pamiętasz kiedy Rikuto powiedział, że idzie na obiad z kimś ze studiów?
Myślę, że to dziewczyna.
[Se]
[rio?]
Serio?
Napisał do mnie przed chwilą.
'Kiedy byliście na studiach płaciliście rachunek po połowie?'
[Tygodniowy harmonogram] [Życie z ALS]
Chcą godzinnego spotkania kiedy przyjedziemy na wykłąd w tym tygodniu.
To w porządku?
W sumie, już im powiedziałam, że się zgadzasz.
Nie.
Co?
A ja im powiedziałam, że tak. Co teraz zrobimy?
Powinnam im jednak odmówić?
Żartowałem.
Co? Zaskoczyłeś mnie!
Więc mamy godzinne spotkanie. Nie zapomnij, dobra?
Mam!
Zobacz.
Ah, to mój.
'Drogi Takuto... Dziękuję, że jesteś przy mnie.'
Od Megumi.
[Droga Megu. Dziękuję, że jesteś przy mnie. Od Takuto.]
Są takie same.
Subtitles by shinami